Kitap boyunca ortaya koyduğumuz gerçek, İsa Peygamber’in getirdiği dinin, “Allah’a bir ve tek olarak iman eden, hak din” olduğudur. Ancak bu mübarek insanın tebliği, onun Allah Katına alınışının ardından, özünden uzaklaştırılmış, gerçek İseviliğin yerine “üçleme ve kefaret gibi” batıl felsefeleri temel alan yeni bir inanç oluşturulmuştur. Ve bu inanç insanlara “hiç düşünmeden, sorgulamadan, araştırmadan” kabul edilmesi gereken “mutlak bir kanun” olarak sunulmuştur.
Ancak insanlar, konsillerde “oy çoğunluğuyla” kabul edilen bu yanlış inanışları artık sorgulamaya başlamışlardır. Geçmişte üçleme inancı hakkında şüphelerini dile getirenler, Engizisyon mahkemelerine çıkarılır, ölüm cezalarına çarptırılırken, artık bu tartışmalar suç olmaktan çıkmıştır. Asırlar boyunca üzerinde konuşulmayan, tartışılmayan üçleme inancının Hıristiyan kutsal metinlerinde yer almadığı, bu inancın İsa Peygamber’den 3 asır sonra Hıristiyanlığa girdiği her ortamda dile getirilmeye başlanmıştır. Kitap boyunca da örneklerini gördüğümüz çeşitli ilahiyatçılar, yazarlar, araştırmacılar insanlara gerçek Hıristiyanlığı anlatmaktadırlar. Üçleme inancını reddeden çeşitli bağımsız kiliseler de dünyanın dört bir yanında insanlara üçleme inancı hakkındaki gerçekleri vaaz etmektedir. Bu gelişmelerin son yıllarda daha da hız kazanmasının ise çok önemli bir sebebi bulunmaktadır: Hıristiyanlığın tüm yanlış inanışlarından arınıp kendi özüne döneceği vakit yaklaşmıştır.
İçinde yaşadığımız ahir zaman, tüm iman sahipleri için çok kutlu ve müjdeli bir zamandır. Çünkü, Rabbimiz iki bin yıl aradan sonra, ahir zamanda elçisini yeniden dünyaya göndereceğini müjdelemiştir. Bu elçi, İsa Peygamber’dir. Bu özellikle de
